სად ცხოვრობენ ყველაზე ლამაზი ქალები

Feuilleton- გერმანული გაზეთია, რომლის რედაქტორმაც საქართველოში იმოგზაურა. ქართულ ენაზე იხილეთ თუ რას წერს გაზეთის რედაქტორი  Hannah Lühmann მის გაზეთში ქართველებისა და საქართველოს  შესახებ

საქართველო ის ქვეყანაა, სადაც ბევრი კარგი წიგნი იწერება და ლამაზი  ქალები არიან, ეს ის ადგილია რომელიც  ჩვენი სამყაროს კიდეა.
ქართველებთან ასეა:ყველა ქალი საოცრად მშენიერია თავისი ნაკვთებით,ისინი საუბრობენ ნაზად და მკაფიოდ, არიან უნივერსიტეტებისა და მუზეუმების მმართველები , მეცნიერები, მთარგმნელები და მწერლები.
საქართველოში- მამაკაცები არიან იშვიათად,მაგრამ მაინც თავაზიანები ,თავიანთი მელანქოლიურობით,რომელიც მაჩოს თვისებებზეა დაფუძნებული
საქართველო-ეს არის ქვეყანა ნათელი  ყვითელი და ფირუზისფერი ფერებით, ფართო ქუჩებით, ხის აივნებით და მარნებით, სადაც შეგიძლიათ ყველაზე კარგი ღვინის დაგემოვნება.

გაზრდა და ოცნება- გრძელი ნათელი დღეები 

ნინო ხარატიშვილმა გამოსცა წიგნი გერმანულ ენაზე, გამოთქვეს სურვილი,რომ მომავალი სამი წლის განმავლობაში ამ წიგნს გადათარგმნიან ქართულადაც.მანამდე კი წიგნის მიხედვით გადაიღეს არაჩვეულებრივი ფილმი “გრძელი ნათელი დღეები”  ნინო ხარატიშვილი გერმანელი მწერალია რომელიც საქართველოში დაიბადა
გერმანიაში ბავშვობაში ჩამოვიდა მისი წიგნი “ოთხმოციანების  ცხოვრება” გვიამბობს მეოცე საუკუნის სხვადასხვა თაობის ადამიანების შემზარავ ისტორიებს
მელანქოლიური მამაკაცები ,რომლებიც სიჯიუტის საშუალებით არღვენენ ქალის მიმდინარე ცხოვრებას თავის სასიკეთოდ, იმ პერიოდის საქართველოში ზედმეტები იყვნენ. ამის გარდა კიდევ უამრავი საზარელი ფაქტია აღწერილი ნინო ხარატიშვილის წიგნში.
როცა ერთ მშვენიერ საღამოს თბილისის თეატრის გვერდით ღვინოს ვსვამდით, ნინო ხარატიშვილმა განმარტა ის, რაც წიგნშიც ეწერა, ქართველი კაცების მაშინდელი მდგომარეობა გამოიწვია 1921 და 1937 წელს მიყენებულმა ტრავმებმა.
როდის დაბრუნდა რუსეთი ? თბილისში ხალხი ერთმანეთს ძალიან კარგად იცნობს,  კიდევ ერთი მწერალი იყო ჩვენთან ერთად, ანა-კორძაია სამადაშვილი მასთან 2004 წლის ვარდების რევოლუციის შესახებ ვსაუბრობდით,როცა მაშინდელი პრეზიდენტი ედუარდ შევარდნაძე რევოლუციის გზით გადააყენეს. “ოო ვარდების რევოლუცია?  ეს ძალიან რომანტიკულად ჟღერს თქვა მწერალმა და გაიცინა ,ის იყო წითელი, თუმცა სისხლის გარეშე , რაც ძალიან კარგი ნაბიჯი იყო მაშინდელ საქართველოში.
ქ ართველებს ერთი რამის შიში აქვთ,ქორწინების იმედგაცრუებისა ,რომელაც ემატება ერთი რამ,სიამაყის მსხვერპლშეწირვა,ცხოვრების პატარა სამოთხედედ გარდაქმად,ეს მათმა მეზობლებმაც სცადეს.ეს თბილი ქვეყანაა ამბობდა ანა კორძაია-სამადაშვილი და გადადო მისი მენთოლიანი სიგარეტი… ეს ის თბილი ქვეყანა,რომელსაც ადვილად ივიწყებენ .